اعتیاد به یادگیری

تا حالا شده یه نفر رو ببینی که یه زبان یاد گرفته و بعد سریع رفته سراغ زبان بعدی؟ اولش فرانسه، بعد آلمانی، بعد شاید ژاپنی یا اسپانیایی! خیلیا فکر می‌کنن این افراد نابغه‌ن، یا یه جور توانایی خاص دارن، ولی واقعیت اینه که پشت این ماجرا یه چیز ساده‌تر و جالب‌تر خوابیده: اعتیاد به یادگیری زبان!

 

بله، اعتیاد — ولی از نوع خوبش. وقتی یه زبان جدید یاد می‌گیری و کم‌کم می‌تونی باهاش ارتباط برقرار کنی، فیلم ببینی، آهنگ گوش بدی یا حتی یه مکالمه‌ی ساده داشته باشی، مغزت یه حس خوب بهت می‌ده. همون حس پیشرفت، موفقیت و کشف چیزای جدید. این احساس خوب، حاصل ترشح ماده‌ای به اسم “دوپامین” توی مغزه؛ همون چیزی که باعث می‌شه عاشق شکلات یا بازی‌کردن باشیم!

 

یادگیری زبان فقط حفظ لغت و گرامر نیست. یه جور سفر ذهنیه. با هر زبان جدید، وارد یه فرهنگ جدید می‌شی، طرز فکر جدید یاد می‌گیری، و دنیا رو از زاویه‌ی تازه‌ای می‌بینی. همین باعث می‌شه آدمایی که یه بار مزه‌ش رو چشیدن، نتونن راحت ولش کنن.

 

و چون تبدیل به عادت می‌شه، وقتی یه مدت ازش دوری، حس می‌کنی یه چیزی کمه. انگار یه قسمت از روزت جا افتاده. برای خیلیا یادگیری زبان می‌شه مثل مدیتیشن یا ورزش روزانه. یه زمان اختصاصی برای خودشون، برای رشد شخصی و آرامش ذهن.

 

پس اگه شما هم بعد از یاد گرفتن یه زبان، وسوسه شدین که برید سراغ دومی یا سومی، بدونین کاملاً طبیعی‌ـه. این یعنی مغزتون عاشق یادگیری شده. این یعنی دارید معتاد می‌شید… ولی از اون اعتیادایی که فقط حالِ خوب می‌سازه